donderdag 31 mei 2007

Kensinton Palace & Engelse High Tea

Vandaag zijn we naar Kensington Palace geweest. Een deel van het paleis is toegankelijk voor bezoekers en in een ander deel wonen nog steeds leden van het koninklijk huis. Toen we binnenkwamen kregen we een soort telefoon als gids. Elke keer als je een bepaalde kamer of bezienswaardigheid ging bekijken stond er een nummer bij die je dan in kon toetsen op de telefoon. Vervolgens vertelde een gids dan wat er te zien was en werd er uitgelegd hoe het er vroeger aan toe ging.

Eerst kwamen we in een aantal vertrekken waar we de kostuums ed. van vroeger konden zien, er werd uitgelegd hoe mensen zich aan moesten kleden en waartoe de kledingstukken dienden. Daarna kregen we te zien hoe de kleding gemaakt werd en hoe de naaisters dit allemaal moesten maken.

Vervolgens kregen we een aantal foto’s te zien van prinses Diana. Het was een fotoreportage die gemaakt is toen ze weg was bij het koninklijk huis. Het waren erg mooie foto’s die een vrolijke en spontane Diana lieten zien. Na de foto’s konden we ook een aantal jurken bekijken die ze aan heeft gehad.

Hierna liepen we nog van vertrek naar vertrek en konden we zien hoe de vroegere koninklijke familie gewoond had. Zo kregen we bijvoorbeeld eet- en slaapkamers te zien van de familie, maar ook bepaalde vertrekken om gasten in te ontvangen. Ook konden van vanuit een van de vertrekken de tuin in kijken.


Na ons bezoek aan Kensington Palace gingen we naar een heuse Engelse tearoom, genaamd ‘The Orangery’. Daar kozen we allebei voor de High Tea ook al zag al het andere er ook erg lekker uit. Ze hadden namelijk van alles van echte Engelse scones tot chocolate fudge cake with cream.

Zoals het hoort kregen we alles in delen. Eerst kregen we de komkommer sandwiches en de thee, daarna de scones met room en jam en op het laatst nog een sinaasappelcake. Oh wat was het lekker. In het begin hadden we nog zoiets van nou, zoveel is het niet, maar op het eind zaten we toch behoorlijk vol…








dinsdag 29 mei 2007

Een drukke dag...

Vandaag moesten we vroeg opstaan, we wilden namelijk naar de Change of Guards bij de Horse Guards. Op internet stond namelijk dat het om 10 uur zou beginnen, dus ja, dan is het vroeg de veren uit hè. Dus wij komen daar ruim op tijd aan, helemaal klaar voor de hele ceremonie, stelt het even vrij weinig voor. Paar soldaatjes die dan wat lopen te stampen, en dan twee paarden die op hun plek gaan staan, en dat was het. Was verder ook geen muziek of zo bij dus ja. Wel leuk op zich, want het was er niet druk, dus je kon ook rustig met de bewakers op de foto, het was alleen niet zoals de Change of Guards bij Buckingham Palace, maar dan doen we later dan nog wel.

Staan we daar op ons gemak foto’s te maken van de soldaten, Annette ernaast, Angela ernaast, samen erbij enzovoorts, komen er opeens een paar dames aangelopen in knalroze pakjes met een fotograaf. Die gingen dus gezellig naast de soldaat staan en poseren voor foto’s. Tja, daar sta je dan als soldaat, je mag niet bewegen, niet praten en zeker niet lachen… En die dames maar poseren…

Daarna een busritje gemaakt, even gefilmd hoe een ritje in een dubbeldekker gaat in Londen. Toen even een sandwich gegeten bij de Pret a Manger.

Uiteindelijk zijn we ook nog naar de Dungeons geweest met de fast track kaartjes, want waar de ene rij tot aan het eind van de straat was, was de fast track rij maar 6 mensen lang, dus dat was mooi. Toen mochten we naar binnen, daar was nog een korte rij, maar daarna moesten we samen met een man meekomen. Daar kreeg Annette een bijl in haar hangen geduwd en Angela moest met haar nek en polsen in een soort klem, waarna Annette net moest doen alsof ze Angela haar hoofd eraf ging hakken en hup de man maakte een foto. Daarna door naar een volgende ruimte waar uitgelegd stond wat ons te wachten stond ‘een rit naar de hel’ waar we meer zouden leren over Jack de Ripper, de pest en de grote brand in Londen. Na nog gewacht te hebben in een andere rij in een ruimte waar al ‘dode mensen’ lagen en ratten te zien waren begon onze reis naar het verleden.

We moesten ook door een soort doolhof wat ons naar de ‘hel’ zou brengen. Het doolhof bestond uit allemaal spiegels, waardoor het er erg vreemd uitzag, alsof je overal naar toe kon lopen, maar dan liep je weer tegen een spiegel aan. Af en toe sprong er opeens iemand voor je, waardoor we toch wel schrokken. We kwamen achtereenvolgens in verschillende kamers waar verkleedde acteurs verhalen vertelden over hoe het is in hun tijd, bijvoorbeeld over de pest en hoe dit te herkennen was en hoe mensen veroordeeld en gemarteld werden. Af en toe was het publiek het slachtoffer, want dan begon zo’n enge acteur een heel verhaal en dan moest diegene voor iedereen gaan staan en bijvoorbeeld berecht worden.

Op het eind werd het ook nogal heet binnen en nog toepasselijker kon het niet, aangezien het over de ‘Great fire of London’ ging. Hierna gingen we toch echt naar de hel en werden we ‘opgehangen’, het leek het net alsof je in het niets naar beneden viel, dus nog wat gegil. Uiteindelijk was onze reis naar de hel afgelopen, dus al met al hebben we toch een leuke en natuurlijk ook leerzame ervaring gehad, ondanks de schrikmomenten door de acteurs...

maandag 28 mei 2007

Heilig Avondmaal...

Vandaag was Bank Holiday in Engeland, de hele natie was dus vrij. Wij hadden gepland om vandaag naar de London Dungeons te gaan. Wij vroeg uit bed, want volgens internet is er ’s ochtends vroeg en ’s middags een korte rij. Komen we aan op het metrostation, staat er echt een rij van ruim 2 uur. Mooi dat we daar geen zin in hadden, dus besloten we om ’s middags nog eens terug te komen.

Maar ja, toen moesten we nog wat verzinnen wat we dan in de tussentijd zouden doen. Toen bedachten we ons dat we wel naar St. Paul’s Cathedral konden gaan. We hebben de smaak tenslotte te pakken… Maar goed, we wilden die kerk nog wel van binnen zien, maar normaal kost dat 10 pond, zo’n 15 euro. Als je echter naar een dienst gaat hoef je niks te betalen. Wij dus naar een dienst, Holy Communion, en hup, wij een plekje op de voorste rij. Gelukkig kreeg je een boekje met daarin de inhoud van de dienst en zo, want zelf hadden we geen idee wat we nou wanneer moesten doen.

Afijn, de dienst begon, en wij braaf alles doen wat er in het boekje staat. Op zich waren we wel een paar keer de draad helemaal kwijt, in het boekje staat dan dat die priester een van de 5 gebeden kiest, maar voordat wij dan weer doorhadden welk gebed ze gekozen had was het gebed alweer voorbij… Nou ja goed, 33 gebeden later was het voorbij, en kon je naar voren komen voor een stukje brood en een slok wijn. Wij hadden zo’n 30 mensen voor ons, dus serieus niet dat wij van plan waren een slok wijn te nemen uit die beker. Maar goed, die priester had ook gezegd dat als je hoofd gebogen hield je dan een blessing kreeg of zo, maar wij wisten allebei niet zo goed wat nou de bedoeling was. Stonden we dan een beetje in de rij, allebei geen idee wat er nou precies ging gebeuren.

Angela stond vooraan, blijkbaar d’r hoofd genoeg gebogen. Ik verwachtte zo’n stuk brood te krijgen en dan naar die wijnbeker te moeten, maar nee. Ineens een hand op m’n hoofd en hup daar kreeg ik de zegen. Kan ook maar weer gebeurd zijn. Daarna terug naar mijn plek, maar ja, toen moest Annette nog. Die kreeg ook de zegen nog, maar het arme schaap kreeg daarna ook een stukje brood, en moest dus ook naar de wijn. Annette doopte braaf d’r brood in de wijn en stak het in d’r mond. De wijn was blijkbaar nogal zuur, want ze werd eerst wat rood en toen half kokhalzen, dus erg smakelijk was het niet. Angela wist intussen niet waar ze kijken moest van de lach, maar het eindgebed moest ook nog. Nou wij weer staan voor het eindgebed, Annette nog steeds nagenietend van d’r brood met wijn, en toen was het afgelopen. Ach ja, je maakt nog eens wat mee hè.

Daarna waren we wel toe aan een stevige lunch, dus zijn we bij de Mac beland. Deze keer geen gezonde salade, maar gewoon een vette hap, en nog een flinke vette hap ook. Ach ja, we hebben onze energie hard nodig met al die trappen die we op moeten bij de metro hier.

Toen weer terug naar de Dungeons, maar daar was nog steeds een lange rij. Daar hadden we nog steeds geen zin in. Dus gingen we naar Covent Garden, daar kun je kaartjes kopen en dan hoef je niet in die lange rij te gaan staan. Wel wat duurdere kaartjes, maar goed, 5 minuten in de rij of 2 uur, dat is wel een heel verschil natuurlijk…

Daarna naar huis, lekker in bed, aangezien het weer vandaag weer zo berenkoud was. Om een uur of negen gekookt, en toen een prakkie snijbonen gegeten en gaan slapen.

zondag 27 mei 2007

Zilveren Huwelijk...

Vandaag was de trouwdag van Angela’s vader en moeder, jaja, al 25 jaar getrouwd. Natuurlijk groot feest in Nederland, maar hier in Londen hebben we er ook wel wat aan gedaan. We hadden ook nog ballonnen opgeblazen, en natuurlijk lekker gezongen. Daar hebben we maar geen filmpje van gemaakt, klinkt niet echt zuiver…

Om hier ook nog een beetje feest te hebben gingen we maar uit eten. Op internet wat leuke pubs uitgezocht die lekker eten hadden, en helemaal opgeschreven hoe we er moesten komen. Dus wij komen bij ons eerste adres, die was dus dicht vanwege een verbouwing. Wij door naar het tweede, die zat helemaal vol vanwege 4 touringcars die daar geland waren. Wij (in de stromende regen) weer naar de volgende plek, een soort wok. Komen we daar, is die dus dicht op zondag. Helemaal zeiknat en onderhand ingevroren zijn we in de eerste de beste bus gesprongen die we tegenkwamen, onder het motto dan zien we wel wat we tegenkwamen. De bus kwam in een straat waar een paar pubs op een rij zaten, dus wij uit de bus en gaan kijken wat die pubs op het menu hadden staan. Uiteindelijk toch een leuke pub gevonden, dus wij naar binnen. Alle tafeltjes bezet. Omdat het inmiddels al ruim na etenstijd was besloten we om dan maar te wachten tot er een tafeltje vrijkwam, volgens ons kon dat niet zo lang duren. En dat was ook zo, na een paar minuten hadden we een tafeltje en konden we eindelijk eten bestellen. In Engelse pubs komen ze het vrijwel nooit aan je tafel opnemen, je moet je bestelling dan aan de bar plaatsen en dan komen ze het later brengen.

De pub had echt een enorm uitgebreid menu, maar wij kozen allebei voor de Sunday Roast Special. Wij hadden roast beef, seizoensgroenten, aardappelpuree, gebakken aardappelpuree, twee soort gehaktballen en twee yorkshire puddings. En ja, na zo’n bord zit je al goed vol, maar als je je bestelling doorgeeft moet je ook gelijk je toetje doorgeven. Wij dachten dat we nog wel plek zouden hebben, want de toetjes zagen er allemaal veel te lekker uit om het niet te nemen, dus namen ze ook nog warme appeltaart met twee bolletjes vanille-ijs na. Toen waren we wederom tonnetje rond (we zijn niet anders hier…) en bleven we nog effe hangen. Daarna nog even thee gedronken, en toen weer de kou in. Het weer was zo mogelijk nog verslechterd, we waaiden bijna uit onze broek. Eenmaal thuis aangekomen lekker onder de wol en lekker slapen.

vrijdag 25 mei 2007

Een borrel en wat sight-seeing

Vandaag was een stagedag. Omdat dit de laatste dag was voor de vakantie waren de kinderen om 2 uur al uit, en was er voor het personeel nog een borrel. Dus wij naar die borrel, werden we door de headteacher van harte welkom geheten. Knus wel, alleen een beetje jammer dat we al 4 weken op die school rondbanjeren…

Daarna gingen we even de stad in, even foto’s gemaakt van wat toeristische attracties. Wel leuk voor in het plakboek he… Zo zijn o.a. te zien: Metrostation Westminster, Oliver Cromwell, Westminster Abbey en The Londen Eye.











Let ook even op de foto's die we gemaakt hebben van Trafalgar Square... Zoek Angela in de grote meute toeristen op een, zeer zeldzame, zonnige dag...

donderdag 24 mei 2007

Beauty and the Beast

Voor vandaag hadden we kaartjes voor de musical Beauty and the Beast. Het was niet in centraal Londen, dus moesten we een tijdje in de bus. Om 14.30 begon de voorstelling, dus ’s ochtends vertrokken richting theater. Eerst de kaartjes opgehaald, daarna nog even wat eten. We zijn weer bij de pizzahut beland voor het buffet… Deze keer hebben we het echter zeer bescheiden gehouden, we zaten wel vol maar niet zo bomvol als de vorige keer…

Daarna richting theater. We hadden hele goede plaatsen, dus dat was mooi. Het was de middagvoorstelling, nog lang niet uitverkocht, dus op zich lekker. Alleen een nadeel: er waren ook veel kleine kinderen. En ja wij willen juf worden en ja wij zouden het juist leuk moeten vinden dat er kinderen naar de voorstelling gaan. Is ook zo, maar wij houden voornamelijk van stille kinderen. En die waren er dan net even niet. Helaas.

De voorstelling zelf was helemaal leuk. Het was eigenlijk net als in de Disneyfilm, maar dan op het toneel. De kostuums en het decor waren echt heel mooi gemaakt, en de actrice die Belle speelde deed het ook heel goed, kon ook mooi zingen en zo. De voorstelling duurde 2,5 uur, maar we vonden het allebei heel leuk, dus dat is wel mooi. Ook nog een boekje gekocht met afbeeldingen uit de musical, en de cd met de muziek, dus dat komt wel weer als we thuis zijn.

Na Belle en het Beest nog even in het dorpje gewinkeld, en toen weer terug naar de grote stad. Daar even bij de Mac wat gegeten. Omdat we nog wel vol zaten van het pizzabuffet hebben we een caesar salad op bij Mac. Jaja, toch nog gezond bezig…

zondag 20 mei 2007

Rustdag



Na een paar toch wel drukke dagen hebben we vandaag een rustdag gehouden. We zijn even heen en weer naar de stad gegaan om kaarten te kopen, dus ze komen eraan...




Daarna thuis sweet & sour chicken gegeten, en verder beetje DVD's gekeken en gelezen. Weer opladen voor een drukke stageweek...

En zo zie je er dan uit na zoveel geshop...

zaterdag 19 mei 2007

Notting Hill

De Engelse regen viel vandaag eens niet neer op ons, dus konden we naar de markt in Notting Hill, die uit de film ja. Althans, dat dachten wij... Wij gingen natuurlijk voornamelijk voor de filmplekken, de antiekmarkt hoefde voor ons dan weer niet zo nodig, maar we hebben ons er dapper doorheen geslagen. Druk om ons heen kijken of we iets bekends zagen liepen we de hele markt over, maar toen we toch het einde begonnen te naderen vonden we eht toch wel een slim idee om even te vragen waar het precies was. Een vriendelijke vrouw vertelde waar we moesten zijn, wij dus weer terug naar waar we een uur geleden al waren, en daar zou de beroemde deur dan om de hoek moeten zijn. Wij die hoek om, maar nog zagen ze niks. Wij het nog maar een keer gevraagd, en toen zei die mevrouw weer dat het op nummer 280 was. Wij dus weer terug, en daar was de beroemde deur! De in de film o zo opvallende blauwe deur was nu.....ZWART!!! Zoek je je even kleurenblind... Ook de omgeving van de deur kwam ons niet bekend voor, maar we hebben toch maar wat foto's gemaakt. Gewoon voor het idee zeg maar.

Toen lichtelijk teleurgesteld maar naar huis, waar we ons verheugden op een rustig avondje. De planning was om lekker een jacket potatoe te halen en die dan lekker in pyjama op te eten, en daarna gewoon wat te hangen. We hebben een tentje op de hoek waar je die aardappels kan halen, maar aangezien de lsuitingstijden per dag varieren hebben we maar even gevraagd hoe laat ze dicht zouden gaan. Dat was in ieder geval niet voor 18.00 uur, dus wij rond 17.30 daarheen om die aardappel te halen. Komen we binnen, bestellen we die aardappels, zegt ze dat ze op zijn..."£$%^&*(*&^%$£$%^&*(*&^%$£$%^&*(&^%$ Daar ging ons rustige avondje.

Omdat we toch wel trek hadden in zo'n aardappel gingen we maar naar ons favoreite tentje hier in Londen, Dianas Diner. Het interieur is tien keer niks, maar het eten is er erg lekker. We sprongen in de metro richting stad, bleek dat net de wedstrijd Manchester United - Chelsea afgelopen. Best gezellig hoor, met dronken Engelsen in de metro hangen. Toen we eindelijk op het station kwamen waar wij eruit moesten liep er een gozer tegen Angela aan. Verontschuldigde zich wel netjes, alleen wel met de woorden 'sorry mevrouw, ik heb teveel appelsap op.' Tuurlijk, dat zal het zijn jongen...;)


Al met al was de aardappel erg lekker, dus toch nog de moeite waard. Na het eten gingen we even de stad in om de DVD van Notting Hill ter kopen, we wilden toch nog even vergelijken met wat wij gezien hebben. Doen we de DVD erin, zit er een gids in van Notting Hill waar je wat uit de film kan vinden...

vrijdag 18 mei 2007

Nog niet genoeg geshopt

Alsof we gisteren nog niet genoeg gewinkeld hadden zijn we vandaag naar Regent Street gegaan. Het punt was namelijk dat we op internet bij Esprit leuke dingen hadden gezien, maar in Brent Cross zat geen Esprit, dus zochten we op internet de grootste Espritwinkel op, en dat was dus Regent Street. Het was ook nog eens mooi weer, dus wat wil je nog meer.

Eenmaal in de winkel aangekomen zagen we allebei leuke dingen, dus na een tijdje rondstruinen met armen vol kleren gaan passen. Annette heeft twee hemdjes en een shirtje gekocht, Angela een badpak en twee jurken.

Na al dat passen toch wel weer honger gekregen, dus toen maar even bij de Mac wat gegeten, ook al was het al half vier 's middags. En nee dat is niet ongezond, op de burgers zit ook sla en tomaat en zo...

donderdag 17 mei 2007

Brent Cross

Vandaag zijn we naar Brent Cross Shopping Centre geweest, een overdekt winkelcentrum met allemaal winkels (meestal zo in winkelcentra...). De bus die bij ons voor de deur stopt gaat daar rechtstreeks heen, dus dat is lekker makkelijk. We zaten bovenin de dubbeldekker, maar dat blijft toch af en toe wel eng, voor ons idee past de bus er niet door of remt hij veel te laat, maar tot nu toe zijn we er nog zonder kleerscheuren van afgekomen...

Eenmaal in het winkelcentrum liepen we gelijk het Early Learning Centre binnen, een winkel met allemaal ontwikkelingsmateriaal en speelgoed voor kinderen. We hebben daar natuurlijk een uur rondgesnuffeld, en nog wat cd's en een boek gekocht om jonge kinderen Engels te leren. Verder voornamelijk kledingwinkels bezocht...

Rond een uur of een kregen we toch wel honger, dus gingen we op zoek naar een tentje om te eten. We landden bij de pizzahut, waar ze een lunchbuffet hadden. Dan kan je onbeperkt pizza, pasta en salade eten, en ook de frisdrank werd onbeperkt bijgevuld. Nou goed, wij daar dus zitten, iedere keer een beetje eten halen, tot we toch wel redelijk vol zaten. Maar ja, we vonden het ook nog wel lekker, dus nog maar een keer wat halen, en toen nog maar een keer, en nog een keer, tot we allebei zo stampesvol zaten dat we geeneens meer konden zuchten... Het plan was om 's avonds ook in het centrum te eten, maar tegen sluitingstijd, 20.00 uur, hadden we allebei nog geen honger, en ook thuis kwamen we tot de conclusie dat er echt niks meer bij kon... Vandaag was de lunch alleen voldoende.

zondag 13 mei 2007

weekend

Yvonne (Annette's moeder) kwam dit weekend op bezoek. Vrijdag is ze eerst naar ons nederige stulpje gekomen waarna we gezamelijk naar de stad zijn gegaan. In de stad hebben we wat rondgelopen en middaggegeten bij de Subway. Na het eten nog wat rongelopen en wat winkels afgestruind. 's Avonds gingen we bij de Pizza Hut eten, alleen duurde het wat lang (45 minuten) voordat we eindelijk de pizza's kregen. Lekker was gelukkig wel.

De volgende dag hadden we in de stad afgesproken en hebben we bij de 'Pret a manger' gegeten, we moesten alleen wel van te voren kiezen of we het mee wilden nemen of daar wilden opeten, want dan was alles 40 pence duurder...

Na het middageten gingen we naar het Vaudeville theatre om daar naar de voorstelling van STOMP te gaan kijken. Voor de mensen die STOMP niet kennen, het is een groep mensen die met alledaagse dingen een ritmische show laten zien. Ze trommelen bijvoorbeeld op vuilnisbakken en luciferdoosjes en maken andere ritmes met bijvoorbeeld plasticzakjes en bezems. Het was een erg leuke voorstelling waarin ook het publiek af en toe betrokken werd.

's Avonds hebben we bij Diana's Diner gegeten, een vaag tentje met lekker eten. De bediende kon volgens ons alleen maar twee woorden, namelijk 'thank you' aangezien dit het enige was dat ze steeds zei.

Volgende week hebben we weer drie dagen stage, want de kinderen hebben SAT's (een soort CITO toetsen). We hebben hierna dus weer een lekker lang weekend en zullen daarover dan vast wel weer wat te vertellen hebben

De was...

Ja, ja, het was eindelijk zo ver, het was tijd dat we moesten gaan wassen. Eerst maar eens kijken hoe de wasmachine werkte. We waren er al over uit dat het beddengoed en zo gewassen moest worden op 60 graden. Toen kwamen we erachter dat de wasmachine geen gradenknop had, dus moesten we toch even verder zoeken hoe het dan zou werken. Er zaten zes knopjes op met soorten was (witte, bonte enz.), maar nog steeds wisten we dus niet welke temperaturen dat dan zouden zijn. Affijn, dan toch alles er maar in gooien, en wat zagen we daar... aan de binnenkant van de deksel stond de uitleg. Als je heet water wilt moet je dus voor witte was kiezen.

Na het beddengoed ed. gewassen te hebben, besloten we ook de rest maar meteen te wassen, broeken, t-shirts en zo. Nadat het beddengoed klaar was, deden we dat maar in de droger, muntje erin en hup. Maar dat was dus maar 8 minuten, en ja na 'maar' 8 minuten was het nog lang niet droog. De rest van de kleding inmiddels maar op het wasrek gehangen en op hangertjes door de kamer verspreid. Uiteindelijk (na heel wat keren 20 pence er ingegooid te hebben) was het beddengoed eindelijk (bijna) droog. Affijn, toen de rest nog...

De volgende ochtend was het helaas nog niet droog, dus een aantal dingen maar weer in de droger gegooid. Uiteindelijk begon Angela maar vast met het droogstrijken van een aantal dingen, terwijl Annette maar weer heen en weer liep van en naar de droger voor de spijkerbroeken.

Uiteindelijk, drie dagen later was alles eindelijk droog. Hup de broeken strijken en alles weer de kast in. En dit moet nu nog een aantal keer
zo gaan?!